مدتی است متوجه یک ویژگی مشترک بین عدهای از نوابغ شدهام؛ از مولوی و سعدی گرفته تا تالستوی و داستایفسکی. و اخیراً که دو فیلم از وودی آلن دیدهام، باید بگویم که او هم این ویژگی را دارد. این مشخصۀ جذاب

تاریخ و تاریخخوانی حکایتی جذاب و تا حدودی مظلوم دارد. از آن جهت مظلوم که طیف وسیعی از کسانی که تاریخ را به صورت غیر حرفهای یا غیردانشگاهی دنبال میکنند، فقط جنبۀ روایی و قصهگون تاریخ برایشان جذّاب